எதிர்பார்ப்பு

நினைவுகளுடனே நிலைத்திருக்கிறது  நெஞ்சம்

எங்கே முடிவெனத் தெரியமால் - என்

கால்கள் கூட நகர்கின்றன வாழ்க்கைப் பாதையில்

கண்ணில் பதிந்திட்ட உன் உருவை பாதுகாக்க  -என்

கண்கள் கூட கண்ணீர் விட மறுக்கின்றன

உலகத்தில் உன் உருவம்  இல்லமால் மறையலாம் -ஆனால்

என்றும் எம் இதயத்தின் இயக்கமாய்  

எம்முள்  வாழும் உயிர் நீ....

 அங்கங்களைப் பிளந்தும் ஓடிய குருதியால்

நந்திக்கடலும் நாம் நிலமும்  செம்நதிக்கடலாய்

காட்சியளித்த கொடூர நாள் இது

சண்டைகள் ஓய்ந்து கண்டங்கள் தாண்டி - பல

ஆண்டுகள் கடந்து ஆட்சிகள் மறலாம் -ஆனால்

முண்டங்களாக எம் இனத்தின்

அங்கங்கள் அங்குமிங்கும் சிதறிக்கிடந்த

ஆவல காட்சியை எம்மவர் நெஞ்சங்களால்

மறக்க முடியுமா? அல்ல மறக்கதான்  நினைக்குமா?

நாம் கடந்து வந்த  நினைவுகள்  கொடூரமானவை

நாமக்கான உரிமைகள் மறுக்கப்பட்டிருக்கலாம் -ஆனால்

விதைக்கப்பட்ட ஒவ்வாரு உடலும்

விறு கொண்டு எழும்  விருட்சங்களுக்கான அடித்தளம்....

ஊக்குவிக்கும் மாதம் இது

குருதியை வியர்வையாக்கி தாம்

உறுதியால் ஊதியம் பெறுவார்

உலகத்திலுள்ள அணைவரும்- ஆனால்

குதியால் ஒரு தேசமே

நணைக்கப்பட்ட மாதமும் இதுவே

வாய்க்கால் என்றால்  நினைவுக்கு வருவது

நீர் வழிந்தோட அமைப்பதென்று - ஆனால்

முள்ளிவாய்க்கால் என்றால் நினைவுக்கு வருவதோ

செம்மையாய் ஓடிய எம் இனத்தின் குருதி

குருதியால் உரமூட்டி வளமாக்கப்பட்ட எம் 

தேசத்துக்கான உழைப்பு தேடல் என்றும் ஓயாது.....

மனத்துணிவினைப் பெற்றாய்-அணைத்து

இலைகளும் உதிர்ந்திட்ட போதும் அதையே

உரமாக்கி மீண்டும் தளிர்த்திடும் மரம்போல  -உன்

உயர்ச்சியில் தெரியுது

உழைப்பின் உன்னதம்.....

மனித மனத்துக்கு மட்டுமனதல்ல

வெறிச்சோடி நிற்க்கும் மரம் கூட - ஒரு 

பருவத்தில் சுமைகளை குறைத்திட - தன் 

இலைகளினூடே கவலைகளையும் சேர்த்தே

உதிர்த்து விட்டு நிற்க்கும் காட்சி இது.