எதிர்பார்ப்பு

பாவை உன் பார்வைபட்டு

பந்தமதில் இணையமலே

பாசத்தினால் மாளிகை கட்டி

நீங்காத உன் நினைவை

நெஞ்சமதில் குடியிருந்தி

பாட்டாம்பூச்சிகளாய் மனதினிலே

பறந்து வரும் உன் நினைப்பில்

நித்தம் வாழும் என் ஜீவனுக்கு

நீ என்றும் கொஞ்சும் கவிதை நீயடி.....

படைகள் பலகொண்டு பலம் கொண்ட

கொடையேழு வள்ளல்கள் வாழ்ந்த மண்ணில்

வலுவிழந்து வலிகள் பல சுமந்து

வாழ்வின் நிலைமை அறியதா  சமூகாமாய்

மனிதநேயத்தை மண்ணுக்குள் புதைத்து

மான்பை மறந்து மனம் போனபோக்கில்

பணத்துக்காய் பறந்தாடிக்கிறார்கள்

பசியால் பதறும் பாலகனைப் படியில்தள்ளி

அறுசுவை உணவை அருவறுத்து உண்பார்களும்

அலறும் அவலையின் நிலைக்கு கைகொடுக்காது

கைபேசியி பதிவேற்றும் அநாகரிக நிறைந்த

நேயமற்ற மனிதர்கள் வாழும் பூமியில் நாமும்...

வாழ்க்கை என்னும் பயணத்தின் படிகளிலே

படிக்கற்கள் பலதாண்டி  தன் மக்கள்

சிகரத்தை அடைந்திடவே சிந்தனையை செயலாக்கி

உதிரதத்தை உரமாக்கி ஊட்டிற்ற தந்தையின்

உயற்ச்சிக்கும் முயற்ச்சிக்கும் ஈடுண்டோ உலகினிலே......

சொந்தபந்தம் எதுவுமின்றி

சொந்த கதைகள் பல பேசி

நித்தம் நித்தம் நீண்ட தூரம்

நினைவுகள் பல பகிர்ந்தோம்...!

உன் சுமைகள் உட் புதைந்தே

என் பாரம் உன்தோள் தாங்கி-நாம்

ஏற்றம் காண்பதற்காய்

என்னுடனே உழைக்கின்றாய்...!

உலகங்கள் பல தாண்டிவந்து

உருவங்கள்  எதுவும் பாராது

உறவேதும் இல்லாமால்

உள்ளத்து உணர்வால்

இணைந்திட்ட எம் நட்பு

உயிர் பிரியும் வரை பிரியாது..!